Didymus schreef:
Het recht op gezondheid is niet absoluut, ongeacht wat sommigen blijven beweren.
OK, ik heb het gesnapt Didymus. Deze is aan mij gericht.
Maar nu gaan we een hele moeilijke discussie aan.
1. Hoe ver rijkt iemand zijn recht op gezondheid, gegeven het feit dat dit geen absoluut recht is. M.a.w. welke offers mag men verwachten van een samenleving om een individuele mens zijn recht op gezondheid maximaal te vrijwaren? En waar begint en eindigt de verantwoordelijkheid van het individu zelf?
Er zijn evidenties. Persoonlijk zou ik niet geneigd zijn dat een alcoholieker die een 2° lever gekregen en verder de sterren uit de hemel blijft zuipen, een 3° kans verdient. Zo zijn er nog voorbeelden legio. Dus neen het recht op gezondheid is niet absoluut maar ...
2. Ik vraag me af of er überhaupt een recht bestaat dat absoluut is? Het recht op leven? Het recht op privacy? Of misschien ... gewoon het recht van de sterkste?
Ik vind dit zeer moeilijke vragen.
Alleen dit: ik heb bij ons in het ziekenhuis velen hier al vrij radicale uitspraken horen over doen tot ... het gaat om hun eigen gezondheid of die van kind lief, moeder / vader-, echtgenote "lief" ...
Mijn criterium zou zijn: in welke mate geeft een bepaalde behandeling, die een gezondheidskost impliceert, nadien nog minimale waarborgen inzake levenskwaliteit. Zelf heb ik nog situaties mee gemaakt waarin kinderen hun ouders verweten dat ze bepaalde medische handelingen hadden toegelaten om hen te behouden maar met een voor die jongeren zelf onaanvaardbare levenskwaliteit als resultaat en ja, zelfs zelfmoord.
Hiervoor bestaan in ziekenhuizen ethische comités. En deze tekenen kaders uit voor artsen met concrete richtlijnen - zoals nu ook het geval bij covid - over wat nog kan in individuele gevallen indien keuzes moeten gemaakt worden. Er is als het ware een beslissingtraject dat artsen kunnen / moeten volgen indien bij bv. een explosieve 3° golf moet bepaald worden wie wel en niet.
En neen, leeftijd is daarbij zelfs geen doorslaggevend criterium ...
En ja, de artsen zijn blij dat er een opgelegd kader is dat hen daarbij helpt en instrueert want geloof me vrij: ze oordelen niet graag zelf over "leven" of "dood". Als zij een man / vrouw van 40 moeten laten gaan of jonger met 2 of 3 kinderen dan zijn er artsen die daar ook al eens enkele nachten durven van wakker liggen ...
Dus niet zo eenvoudig. Maar ongenuanceerd stellen dat he recht op privacy absoluut is en de (volks)gezondheid daaraan ondergeschikt, dat vind ik crimineel.
Finaal: ja, ik kan uw stelling volgen maar mits toch enkele nuances ...